Ελλάδα και ΑΕΚ: βίοι παράλληλοι
Η παρακμή είναι το τέλος ενός κατηφορικού δρόμου. Στην Ελλάδα, ο κατήφορος του μεταπολιτευτικού αίσχους ήταν αργός, στην αρχή εκδικητικός, ύστερα λάγνος και καταλήγει εξευτελιστικός κι επίπονος. Ο ελληνικός αθλητισμός είναι ένα κατεξοχήν παράδειγμα φρίκης, ανομίας και ασυδοσίας της σύγχρονης ελλαδικής πραγματικότητας. Στην εποχή των παχέων αγελάδων, η φούσκα της οικονομίας διόγκωσε και τα αθλητικά οικονομικά μεγέθη τόσο ώστε ζήσαμε περιόδους που ένας μέτριος αθλητής του μπάσκετ ή του ποδοσφαίρου αμοιβόταν τόσο καλά που ένας χρόνος "εργασίας" έφτανε να τον εξασφαλίσει για όλη του την ζωή. Ποιός άραγε πλήρωνε αυτή την υπεραξία;
Κάποτε, η οικογένεια του επιχειρηματία Γιάννη Φιλίππου -ένας από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς της χώρας- αγόρασε την ΚΑΕ ΑΕΚ, σε άθλια οικονομική κατάσταση, με τον κίνδυνο του υποβιβασμού στην Α2 σχεδόν βέβαιο. Μέσα σε λίγο καιρό, η νέα Διοίκηση ξεχρέωσε παλιές οφειλές, μίσθωσε το ΟΑΚΑ και μετέφερε εκεί την έδρα της ομάδας, μετέγγραψε στον σύλλογο τους καλύτερους παίκτες της εθνικής ομάδας των Εφήβων που κέρδισαν το Παγκόσμιο Κύπελλο το 2005 και ακολούθησε την φιλοσοφία της στήριξης των Ελλήνων παικτών ώστε δημιούργησε μια ομάδα με ελληνικό πυρήνα και λίγους -πλην καλούς- ξένους. Παράλληλα, καταξιωμένοι προνονητές όπως ο Σούμποτιτς, ο Ιωαννίδης και ο Σάκοτα συνετέλεσαν ώστε σταδικά η ΑΕΚ να καθιερωθεί στις μεγάλες ομάδες της Ελλάδας και της Ευρώπης και κατέκτησε δύο κύπελλα Ελλάδος, ένα Κύπελλο Ευρώπης, έφτασε δύο φορές στο Final Four της Euroleague (την μία στον τελικό) και το σημαντικότερο, κατέκτησε μετά από τριάντα χρόνια το Πρωτάθλημα Ελλάδος με έναν ανεπανάληπτο θρίαμβο σε βάρος του Ολυμπιακού.
Πέραν από τις επιδόσεις στο παρκέ, επί των ημερών του Φιλίππου εξέλειψαν από τις κερκίδες όλα τα οργανωμένα και βάρβαρα στοιχεία της βίας και του χουλιγκανισμού, τα οποία από νωρίς τον “αντιπολιτεύτηκαν” διότι δεν δέχτηκε τις παρεμβάσεις τους ως προς την διοίκηση της Καλαθοσφαιριστικής Ανώνυμης Εταιρείας. Μάλιστα, κήρυξαν "εμπάργκο" και απείχαν από την κατά τα άλλα "αγαπημένη τους ομάδα", παρά τις αγωνιστικές της επιτυχίες. Στα καθίσματα του ΟΑΚΑ, την περίοδο αυτή, έβλεπε κανείς μόνο οικογένειες, μικρά παιδιά και νέους ανθρώπους, που απολάμβαναν το αθλητισμό όπως πρέπει να είναι: ως πρόταση πολιτισμού.
Ο Γιάννης Φιλίππου ξεκίνησε την επιχειρηματική του δραστηριότητα εκ του μηδενός κι “έχτισε” έναν τεράστιο όμιλο τροφίμων, με εργοστάσια στην Ευρώπη και στις Η.Π.Α. Με την ίδια οικονομική λογική διοικούσε την ΑΕΚ - δεν ήταν Γιαννακόπουλος, να ξοδεύει αφιδώς και αλόγως για ένα καπρίτσιο. Ήθελε την ομάδα βιώσιμη και οικονομικά τακτοποιημένη, ώστε να είναι αυτοδιοίκητη και να μην εξαρτάται από το πορτοφόλι και το “ανιδιοτελές φιλότιμο” κάθε προέδρου (Ο ΠΑΟ ήδη αισθάνεται τους περιορισμούς της νέας εποχής)! Παράλληλα, έχοντας ήδη βάλει πολλά χρήματα, είδε νωρίς ότι για να ανταγωνιστεί τις “παλαβές” μεταγραφές του Παναθηναϊκού θα έπρεπε να δημιουργήσει μόνο χρέη. Έτσι, αμέσως μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος, το 2002, ζήτησε μειώσεις στις αποδοχές των παικτών για να συγκρατήσει τα έξοδα, αφού τα έσοδα από τα εισιτήρια ήταν μηδαμινά. Ήθελε μια ομάδα με οικονομική φερεγγυότητα που μεσοπρόθεσμα θα κυριαρχήσει με την ποιότητα και όχι με τα χρήματα της. Ήθελε την εκλογίκευση των αποδοχών των παικτών ώστε να ανταποκρίνονται στα πραγματικά οικονομικά δεδομένα του πρωταθλήματος. Δυστυχώς, το “κοινωνικό κεκτημένο” επικράτησε της κοινής λογικής τότε και πολλοί παίκτες παρασυρμένοι από τις “σειρήνες” των μεγάλων συμβολαίων, εγκατέλειψαν την ΑΕΚ για το εσωτερικό και το εξωτερικό (η νουθεσία επεβλήθη εκ των πραγμάτων αργότερα). Η φράση “μείωση αποδοχών” σκανδάλισε τους φιλάθλους και τις αθλητικές εφημερίδες. Πάλι όμως, η ΑΕΚ κατάφερε να φτάσει σε τελικούς Πρωταθλήματος, μόνο που επειδή δεν κατάκτησε τον Τίτλο (από τον -τριπλού προϋπολογισμού- Παναθηναϊκό) οι φωνές των χουλιγκάνων ήχησαν και πάλι. Ο καλομαθημένος “υπερήφανος” κόσμος της ΑΕΚ έκανε τον Φιλίππου να τα παρατήσει αφού δεν ανέχτηκε να υβρίζεται αυτός και η οικογένεια του. Ποιός ξεχνά το αλησμόνητο “Φιλίππου-Γρανίτσα, η ΑΕΚ δεν θα γίνει ποτέ Αγελαδίτσα”; Λίγα χρόνια μετά τη απόσυρση του, η ΑΕΚ υποβιβάστηκε στην δεύτερη κατηγορία, ικανοποιώντας τους οπαδούς εκείνους που ήθελαν το “μαγαζί” δικό τους. Άλλωστε, καλύτερα το τουρκικό φακιόλι από την παπική τιάρα έλεγαν στην Πόλη κάποτε.
Η ΑΕΚ του ποδοσφαίρου ακολουθεί βίο παράλληλο. Άνθρωποι "απίθανοι", που ενέπνευσαν μέχρι και τηλεοπτικές διαφημίσεις, περιπτώσεις του ποινικού δικαίου και άλλοι διάφοροι βρέθηκαν στο τιμόνι της και την έφτασαν στην χρεοκοπία. Οι ίδιοι οπαδοί που έδιωξαν τον Φιλίππου, τους αποθέωναν και το πολιτικό σύστημα έκανε πως δεν ήξερε τίποτα. Όπως οι Ρώσοι μαφιόζοι αγοράζουν μια αγγλική ομάδα για να επιτύχουν πολιτικούς σκοπούς, έτσι κι εδώ, στην σοβιετία του βαλκανικού νότου, όποιος ήθελε να κάνει μπίζνες με το κράτος αγόραζε πέραν της ΑΕΚ, τον Ολυμπιακό, τον ΠΑΟΚ, τον Παναθηναϊκό, τον Ηρακλή, τον Πανιώνιο και άλλες ομάδες, κι έτσι φτάσαμε να έχουμε "επίσημους προμηθευτές" του ΟΤΕ, απευθείας αναθέσεις δημοσίων έργων και άλλα αμιγώς σοσιαλίζοντα και πάντως άκρως "ελληνικά".
Στην απόλυτη δημοκρατία της κερκίδας, η πλειοψηφία επέλεξε να διώξει τους "Φιλίππου" και να κρατήσει τους "αετονύχηδες" που οδηγούν την κάθε ΑΕΚ στον υποβιβασμό. Όπως και στην πολιτική, έχουμε αν μη τι άλλο την ηγεσία που μας αξίζει.
Κάποτε, η οικογένεια του επιχειρηματία Γιάννη Φιλίππου -ένας από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς της χώρας- αγόρασε την ΚΑΕ ΑΕΚ, σε άθλια οικονομική κατάσταση, με τον κίνδυνο του υποβιβασμού στην Α2 σχεδόν βέβαιο. Μέσα σε λίγο καιρό, η νέα Διοίκηση ξεχρέωσε παλιές οφειλές, μίσθωσε το ΟΑΚΑ και μετέφερε εκεί την έδρα της ομάδας, μετέγγραψε στον σύλλογο τους καλύτερους παίκτες της εθνικής ομάδας των Εφήβων που κέρδισαν το Παγκόσμιο Κύπελλο το 2005 και ακολούθησε την φιλοσοφία της στήριξης των Ελλήνων παικτών ώστε δημιούργησε μια ομάδα με ελληνικό πυρήνα και λίγους -πλην καλούς- ξένους. Παράλληλα, καταξιωμένοι προνονητές όπως ο Σούμποτιτς, ο Ιωαννίδης και ο Σάκοτα συνετέλεσαν ώστε σταδικά η ΑΕΚ να καθιερωθεί στις μεγάλες ομάδες της Ελλάδας και της Ευρώπης και κατέκτησε δύο κύπελλα Ελλάδος, ένα Κύπελλο Ευρώπης, έφτασε δύο φορές στο Final Four της Euroleague (την μία στον τελικό) και το σημαντικότερο, κατέκτησε μετά από τριάντα χρόνια το Πρωτάθλημα Ελλάδος με έναν ανεπανάληπτο θρίαμβο σε βάρος του Ολυμπιακού.
Πέραν από τις επιδόσεις στο παρκέ, επί των ημερών του Φιλίππου εξέλειψαν από τις κερκίδες όλα τα οργανωμένα και βάρβαρα στοιχεία της βίας και του χουλιγκανισμού, τα οποία από νωρίς τον “αντιπολιτεύτηκαν” διότι δεν δέχτηκε τις παρεμβάσεις τους ως προς την διοίκηση της Καλαθοσφαιριστικής Ανώνυμης Εταιρείας. Μάλιστα, κήρυξαν "εμπάργκο" και απείχαν από την κατά τα άλλα "αγαπημένη τους ομάδα", παρά τις αγωνιστικές της επιτυχίες. Στα καθίσματα του ΟΑΚΑ, την περίοδο αυτή, έβλεπε κανείς μόνο οικογένειες, μικρά παιδιά και νέους ανθρώπους, που απολάμβαναν το αθλητισμό όπως πρέπει να είναι: ως πρόταση πολιτισμού.
Ο Γιάννης Φιλίππου ξεκίνησε την επιχειρηματική του δραστηριότητα εκ του μηδενός κι “έχτισε” έναν τεράστιο όμιλο τροφίμων, με εργοστάσια στην Ευρώπη και στις Η.Π.Α. Με την ίδια οικονομική λογική διοικούσε την ΑΕΚ - δεν ήταν Γιαννακόπουλος, να ξοδεύει αφιδώς και αλόγως για ένα καπρίτσιο. Ήθελε την ομάδα βιώσιμη και οικονομικά τακτοποιημένη, ώστε να είναι αυτοδιοίκητη και να μην εξαρτάται από το πορτοφόλι και το “ανιδιοτελές φιλότιμο” κάθε προέδρου (Ο ΠΑΟ ήδη αισθάνεται τους περιορισμούς της νέας εποχής)! Παράλληλα, έχοντας ήδη βάλει πολλά χρήματα, είδε νωρίς ότι για να ανταγωνιστεί τις “παλαβές” μεταγραφές του Παναθηναϊκού θα έπρεπε να δημιουργήσει μόνο χρέη. Έτσι, αμέσως μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος, το 2002, ζήτησε μειώσεις στις αποδοχές των παικτών για να συγκρατήσει τα έξοδα, αφού τα έσοδα από τα εισιτήρια ήταν μηδαμινά. Ήθελε μια ομάδα με οικονομική φερεγγυότητα που μεσοπρόθεσμα θα κυριαρχήσει με την ποιότητα και όχι με τα χρήματα της. Ήθελε την εκλογίκευση των αποδοχών των παικτών ώστε να ανταποκρίνονται στα πραγματικά οικονομικά δεδομένα του πρωταθλήματος. Δυστυχώς, το “κοινωνικό κεκτημένο” επικράτησε της κοινής λογικής τότε και πολλοί παίκτες παρασυρμένοι από τις “σειρήνες” των μεγάλων συμβολαίων, εγκατέλειψαν την ΑΕΚ για το εσωτερικό και το εξωτερικό (η νουθεσία επεβλήθη εκ των πραγμάτων αργότερα). Η φράση “μείωση αποδοχών” σκανδάλισε τους φιλάθλους και τις αθλητικές εφημερίδες. Πάλι όμως, η ΑΕΚ κατάφερε να φτάσει σε τελικούς Πρωταθλήματος, μόνο που επειδή δεν κατάκτησε τον Τίτλο (από τον -τριπλού προϋπολογισμού- Παναθηναϊκό) οι φωνές των χουλιγκάνων ήχησαν και πάλι. Ο καλομαθημένος “υπερήφανος” κόσμος της ΑΕΚ έκανε τον Φιλίππου να τα παρατήσει αφού δεν ανέχτηκε να υβρίζεται αυτός και η οικογένεια του. Ποιός ξεχνά το αλησμόνητο “Φιλίππου-Γρανίτσα, η ΑΕΚ δεν θα γίνει ποτέ Αγελαδίτσα”; Λίγα χρόνια μετά τη απόσυρση του, η ΑΕΚ υποβιβάστηκε στην δεύτερη κατηγορία, ικανοποιώντας τους οπαδούς εκείνους που ήθελαν το “μαγαζί” δικό τους. Άλλωστε, καλύτερα το τουρκικό φακιόλι από την παπική τιάρα έλεγαν στην Πόλη κάποτε.
Η ΑΕΚ του ποδοσφαίρου ακολουθεί βίο παράλληλο. Άνθρωποι "απίθανοι", που ενέπνευσαν μέχρι και τηλεοπτικές διαφημίσεις, περιπτώσεις του ποινικού δικαίου και άλλοι διάφοροι βρέθηκαν στο τιμόνι της και την έφτασαν στην χρεοκοπία. Οι ίδιοι οπαδοί που έδιωξαν τον Φιλίππου, τους αποθέωναν και το πολιτικό σύστημα έκανε πως δεν ήξερε τίποτα. Όπως οι Ρώσοι μαφιόζοι αγοράζουν μια αγγλική ομάδα για να επιτύχουν πολιτικούς σκοπούς, έτσι κι εδώ, στην σοβιετία του βαλκανικού νότου, όποιος ήθελε να κάνει μπίζνες με το κράτος αγόραζε πέραν της ΑΕΚ, τον Ολυμπιακό, τον ΠΑΟΚ, τον Παναθηναϊκό, τον Ηρακλή, τον Πανιώνιο και άλλες ομάδες, κι έτσι φτάσαμε να έχουμε "επίσημους προμηθευτές" του ΟΤΕ, απευθείας αναθέσεις δημοσίων έργων και άλλα αμιγώς σοσιαλίζοντα και πάντως άκρως "ελληνικά".
Στην απόλυτη δημοκρατία της κερκίδας, η πλειοψηφία επέλεξε να διώξει τους "Φιλίππου" και να κρατήσει τους "αετονύχηδες" που οδηγούν την κάθε ΑΕΚ στον υποβιβασμό. Όπως και στην πολιτική, έχουμε αν μη τι άλλο την ηγεσία που μας αξίζει.
Comments
Post a Comment