Τα "θρανία" του πολιτικού χουλιγκανισμού

Η κοινοβουλευτική καθημερινότητα της Ελληνικής Δημοκρατίας έχει αποδειχθεί ότι αποτελεί την πλέον αμαυρωτική εικόνα για την χώρα και το πολίτευμα της. Παρατηρείται ότι οι εκλεγμένοι “αντιπρόσωποι” του λαού, ασχέτως κομματικού προσδιορισμού, προσόντων και παραγωγικότητας, υιοθετούν και αποδέχονται σταθερά και άκριτα την νοοτροπία που συνδυάζει τον χουλιγκάνο του γηπέδου και τον επαρχιώτη θαμώνα σκυλάδικου, τόσο εντός όσο κι εκτός της αίθουσας. Σε άλλες εποχές, η πολιτική ευπρέπεια και ο κώδικας καλής συμπεριφοράς ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για την κοινωνική αναγνώριση, ακόμη κι αν συχνά ήταν μόνο το πρόσχημα. Σήμερα όμως, μετά από τρείς δεκαετίες δικομματικού ολοκληρωτισμού, η αναίδεια και η προκλητική καταπάτηση των γραπτών και άγραφων κανόνων της  κοινωνίας δεν σκανδαλίζει ούτε τους πολιτικούς ούτε τους πολίτες.

Όλοι οι “επιφανείς” εκπρόσωποι της κυρίαρχης ελίτ και των παραγώγων της έχουν εκτίσει υπερήφανα την θητεία τους στα τηλεοπτικά “παράθυρα”, ανταγωνιζόμενοι στον στίβο της υπερκάλυψης της φωνής του αντιπάλου, της εκτόξευσης ύβρεων, της σπίλωσης συνειδήσεων και της παραπλάνησης της κοινής γνώμης με φανταχτερά σλόγκαν. Οι “απόφοιτοι” αυτής της επαίσχυντης “σχολής” εισέρχονται σε όλα τα κόμματα -ανάμεσα τους και η Χρυσή Αυγή-, αναπαράγωντας το επικοινωνιακό μοντέλο της μικροαστικής τους υποκουλτούρας. Επομένως, η συμπεριφορά των βουλευτών του ακραίου και προκλητικού αυτού κόμματος δεν είναι τίποτε άλλο από μία πιστή αναπαραγωγή των προτύπων που με συνέπεια και επιμονή καλλιεργεί η τριτοκοσμική τηλεοπτική δημοκρατία από τα τέλη της δεκαετίας του 1990.

Εύλογο είναι, έτσι, να αναρωτηθεί κάποιος γιατί σοκάρονται οι δυνάμεις του “κοινοβουλευτικού τόξου” από τα φαινόμενα που διαδραματίζονται εντός του Κοινοβουλίου, αφού η Χρυσή Αυγή είναι “σαρξ εκ της σαρκός” τους. Η ιδανική απάντηση είναι ότι για πρώτη φορά στην μεταπολιτευτική περίοδο ένας “αντίπαλος” με δημοκρατική -έστω και οριακά- νομιμοποίηση, είναι πρόθυμος και ικανός να χειροδικήσει σε βάρος τους, να επιβάλλει, δηλαδή, έναν τρόπο επίλυσης διαφορών πάνω από τις δυνάμεις του κομματικού κράτους. Συνηθισμένοι σε μια ιδιότυπη ασυλία ακόμη και για τα μεγαλύτερα πολιτικά εγκλήματα, οι “Συβαρίτες πολιτικοί της τριφυλλότητας και της μαλθακότητας” επαναπάυθηκαν στην πολυτελή διαβίωση, στην επίπλαστη ευζωία των πολυτελών αυτοκινήτων, των εξοχικών στις Κυκλάδες και των ατελείωτων μετρητών κι ακόμη συντηρούν ένα χαοτικό δημόσιο θέαμα καθώς αποδέχονται την μεταξύ τους ανταλλαγή προσβολών και μειωτικών χαρακτηρισμών, δίκην τηλεθέασης. Άλλωστε, ποτέ στο παρελθόν δεν ενοχλήθηκαν για τα όσα γελοία ακούστηκαν στο κοινοβούλιο όπως για την αφασιακή περίπτωση Ταμήλου, τον τραμπουκισμό Μεϊμαράκη κι ακόμη την αγραμματοσύνη και ξιπασιά του ίδιου του προεδρεύοντα της Βουλής κου Δραγασάκη, ο οποίος σε άπταιστη αργκό καταλόγισε στον χρυσαυγίτη “ερώτηση-σούπα”!

Δίχως αμφιβολία, ο κανονισμός της Βουλής έχει γίνει κουρελόχαρτο από τους ταγούς του δικοματισμού και του εκβιαστικού συνδικαλισμού, των υπαλλήλων δηλαδή, οι οποίοι, σε ανύποπτη στιγμή, απείλησαν να τινάξουν τις διαδικαίες στον αέρα όταν προτάθηκε νομοθέτημα που εκλογικεύει τις αποδοχές τους, όσο είναι δυνατόν να συμμαζέψει κανείς το εξωφρενικό. Τι κι αν η κοινωνία έχει θυσιάσει το βιοτικό της επίπεδο, τελικά επικράτησε η λογική της συντεχνίας και των χειρών που “το ένα νίβει το άλλο”. Οι πολίτες έχουν πια επίγνωση των πραγμάτων, μόνο που διαπράττουν το μοιραίο λάθος -μέσα στην απόγνωση τους- και ανεβάζουν κι άλλο τα δημοσκοπικά ποσοστά της Χρυσής Αυγής, με την κρυφή ελπίδα ότι θα κάνει στους δυνάστες τους αυτά που δεν κάνει ο Νόμος, το Σύνταγμα, το σύστημα: θα τους τιμωρήσει.

Αυτή η εκτίμηση είναι φενάκη. Η Χρυσή Αυγή υπάρχει για να αυτοσυντηρείται και όχι για να προσφέρει “κοινωνικό έργο” κι επιπλέον, με ένα λάθος δεν διορθώνονται άλλα λάθη, μικρά ή μεγάλα. Ας παραδειγματιστεί η κοινωνία από την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ και πιο συγκεκριμένα από την περίπτωση του κυρίου Πάντζα, ο οποίος στην προσπάθεια του να γοητεύσει το πελατειακό του κοινό εκστόμισε την χιτλερική ύβρη. Δυστυχώς, το χιούμορ του είναι τόσο φτηνό όσο και το ταλέντο του στην υποκριτική, είναι όμως μέρος του φαυλοκρατικού συστήματος κι έτσι δεν απειλείται με “τιμωρία”.

Στην ουσία, τα ψευδο-αστικά κόμματα έχουν χάσει την “πολιτική” τους νομιμοποίηση διότι έχουν αποκαλύψει κυνικά το νοηματικό τους κενό. Λένε τα ίδια πράγματα αλλάζοντας την σειρά των λέξεων, κρύβονται πίσω από την πολιτική ορθοτητα με στρατιωτική πειθαρχία και δίνουν τον ύστατο αγώνα της αυτοδιατήρησης στην διαχείριση του κοινού αγαθού, με κόστος που το πληρώνει σε χρήμα και αξιοπρέπεια ο φορολογούμενος. Χαρακτηριστικά, για το επεισόδιο Δραγασάκη-Ηλιόπουλου, το ένα κόμμα μετά το άλλο εξέδωσε μία καταδικαστική ανακοίνωση ώστε να λάβουν όλοι μερίδιο στην φιγούρα της νομιμοφροσύνης, κανείς τους όμως δεν προτίθεται να κάνει κάτι πιο ουσιαστικό επειδή ο τρόπος που θα απαλλάξει την ελληνική πολιτική ζωή από την Χρυσή Αυγή είναι ο ίδιος που απαιτείται για να καθαρίσει η κόπρος του Αυγεία από την κομματοκρατία και την δυναστική άρχουσα τάξη των τελευταίων 40 ετών. Συνεπώς, είναι άσκοπο να περιμένουν οι πολίτες ότι αυτή η συντεχνία θα προβεί στην αυτοακύρωση της‧ αντίθετα, οφείλουν οι ίδιοι να αναλάβουν αυτό το ηθικό και συνταγματικό τους χρέος.