ΠΑΥΣΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Η λειτουργία της ΕΡΤ συνοδευόταν ανέκαθεν από ένα μεγάλο ερώτημα: γιατί να πληρώνει ο πολίτης «ετσιθελικά» μία υπηρεσία που ενδέχεται να μην (θέλει να) χρησιμοποιεί ποτέ; Περισσότερο πολλαπλασιαστικά παρά προσθετικά, ακολουθούσε ο διάλογος για τις αμοιβές των στελεχών, των δημοσιογράφων και των τεχνικών, για το μέγεθος του προσωπικού και τον αμφισβητούμενο τρόπο πρόσληψης  του. 

Πράγματι, η κρατική τηλεόραση κοστίζει ακριβά και λειτουργεί  ενίοτε προκλητικά. Δεν παύει όμως να είναι το δημόσιο μέσο ενημέρωσης που οφείλει να επιτελεί κοινωνικό έργο. Αυτό τον «ονομαστικό» χαρακτήρα της κρατικής τηλεόρασης, καμία κυβέρνηση δεν τον σεβάστηκε ούτε τον υποστήριξε, αντίθετα την χρησιμοποίησαν διακομματικά για να θρέψουν τους εκλογικούς στρατούς των αργόμισθων και για να προωθήσουν το δυναστικό τους πρόγραμμα. Το ίδιο κάνει και τώρα ο κος Σαμαράς, ηγέτης του ασπόνδυλου και τριτοκοσμικού συντηρητικού κόμματος που ονομάζεται «Νέα Δημοκρατία», το οποίο μη έχοντας πολιτικό υπόβαθρο περιορίζεται στο να πιθηκίζει –με κωμικοτραγικά αποτελέσματα- την γερμανική χριστιανοδημοκρατία.

Με βάση την κοινή λογική, όταν κάτι χαλάει πρέπει να επιδιορθωθεί. Όταν μάλιστα εμπλέκεται δημόσιο χρήμα τότε πρέπει να προχωρήσουμε σε εκκαθάριση, διαφωτισμό της Δικαιοσύνης και της κοινής γνώμης και στο τέλος λήψη πολιτικής απόφαση που ανταποκρίνεται στην διαυγή βούληση της κοινωνίας και της πραγματικότητας. Ο κος Σαμαράς διέταξε την παύση λειτουργίας της ΕΡΤ, χωρίς μέριμνα για την διαλεύκανση σκιερών σημείων, ούτε έστω εκείνων που συνέβησαν επί των ημερών του. Αφήνει τεχνηέντως ένα στίγμα διαφοράς να λεκιάζει την ΕΡΤ, κάτι γνώριμο για τον μέσο Έλληνα, όμως αποφεύγει να αναλάβει την ευθύνη για τις προσλήψεις και τα ακριβά συμβόλαια του φετινού προγράμματος.

Ο κος Σαμαράς, μικρός και άκαμπτος ηγέτης, ένας εφάμιλλος του Γκρούεφσκι και του Ερντογάν, κάνει τρία βασικά λάθη ακραίου συντηρητισμού, αναστέλλοντας την όποια φιλελεύθερη πορεία της χώρας: 1) Θεμέλιος λίθος του φιλελευθερισμού είναι το Κράτος Δικαίου. Ο κος Σαμαράς, για μια ακόμα φορά, επιλέγει αυταρχικές εξω-κοινοβουλευτικές διαδικασίες, κλείνει ανεξιχνίαστες υποθέσεις και προκαλεί την κοινωνική συνοχή. 2) Η ελεύθερη οικονομία αυτορυθμίζεται. Το κράτος οφείλει να ελέγξει τα οικονομικά της εταιρείας, να αποστείλει τα μεμπτά στοιχεία στον Εισαγγελέα και να επιτρέψει στην ΕΡΤ να συνεχίσει να λειτουργεί, αλλά με όρους ελεύθερης αγοράς. Με τις σαμαρικές πρακτικές η αγορά συρρικνώνεται κι επωφελούνται τα ολιγοπώλια που για κάποιο ανεξήγητο τρόπο επιχορηγούνται από το κράτος. 3) Η δημόσια τηλεόραση είναι ένα δημόσιο αγαθό. Μπορεί οι κάτοικοι του άστεως να απολαμβάνουν τεχνολογικά προνόμια, στην περιφέρεια όμως και ιδιαίτερα στις ακριτικές περιοχές, υπάρχουν άνθρωποι που τα μόνα μέσα που διαθέτουν είναι η ΕΡΤ και τα τουρκικά κανάλια. Το πρώτο, μέχρι χτες. Εκεί, η «πολυφωνία» καταργήθηκε.

Ο κος Σαμαράς, άγνωστο γιατί, δεν έβαλε «το μαχαίρι στο κόκκαλο», δεν ήρθε σε κατά μέτωπον σύγκρουση με τους συνδικαλιστές και την πραγματική κατάσταση στην ΕΡΤ, δεν έστειλε τους εισαγγελείς, δεν έκανε καταγραφή προσωπικού και απολύσεις των πραγματικά αχρείαστων – επέλεξε τον επικοινωνιακό δρόμο του «Ράμπο» με σκοπούς που κυμαίνονται από την ανοησία έως την συγκάληψη, ομοίως όπως ο βραχύς Καραμανλής έκλεισε την Βουλή τον Μάιο του 2009.

Μπορεί απολύοντας μερικές χιλιάδες υπαλλήλους εν μία νυκτί να συρρικνώνεται κατάτι ο δημόσιος τομέας, όμως η πράξη είναι αυταρχική και άνευ πρακτικής ουσίας επειδή παρακάμπτει  το Κράτος Δικαίου. Το πρόβλημα είναι ότι ορισμένοι «φιλελευθερεπώνυμοι» πανηγυρίζουν «ανθρωποφαγικά», ωσάν να πρόκειται για μια τεράστια στροφή προς τον Φιλελευθερισμό κι όχι ένα συντηρητικό δείγμα κρατικού παρεμβατισμού. Η κοντόφθαλμη, επιφανειακή και οπαδική αυτή προσέγγιση μόνο ανησυχία προκαλεί για το μέλλον (της πλατείας Συντάγματος).