ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ;

Παγιδευμένος στο αδιέξοδο, ένας λαός κινδυνεύει να αφανιστεί από το ιστορικό γίγνεσθαι. Καθώς η ιδιαίτερη πρόταση του, η οποία κάποτε νοηματοδοτούσε τον ανθρώπινο βίο (ο εντόπιος τρόπος του νοείν), αντικαθίσταται από την μιμητική κατανάλωση αλλότριων ιδεών, η συμβολή του στην παγκόσμια εξέλιξη ελαχιστοποιείται. Εκλείπει σήμερα -και πιο πολύ στους νέους- η σύνδεση αιτίας και σκοπού της ύπαρξης και της πράξης. Ελάχιστοι μπορούν να αρθρώσουν λόγο τεκμηριωμένο κι ακόμη λιγότεροι να υποστηρίξουν απνευστί μια προσωπική θέση. Αν τελικά, έχουν απαξιωθεί τα πάντα, γιατί ζούμε και γιατί αξίζει να παλέψουμε;

Μετά από μια μακρά περίοδο καταναλωτικής έκλυσης, αναπτύχθηκε μια ισχυρή αντίληψη του «εγώ», εις βάρος του «εμείς». Η νεωτερική ιδιωτεία επέφερε την ασέβεια στους Νόμους που διαφθείρει τις κοινωνικές σχέσεις και διαστρεβλώνει την ερμηνεία του “δικαιώματος”. Ως άμεση συνέπεια στο πολιτικό πεδίο, ακολούθησε η πλεύση ανάμεσα στην Σκύλλα του εθνικισμού (το ιδεολόγημα θωράκισης του μειονεκτικού «εγώ») και στην Χάρυβδη της αρνησιπατρίας (το συμπλεγματικό σύμπτωμα του ατομοκεντρισμού). 

Οι ολίγοι που απομένουν συνειδητά μέσα στα τείχη του «Μεσολογγίου» διαβλέπουν ότι η πόλις θα μπορούσε να σωθεί από νέους θεσμούς που θα άγουν το πολίτευμα σε κοινωνικό εκκλησιασμό και μυστηριακή λειτουργία, χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς ευκαμψία στην εφαρμογή τους. Αυτοί οι θεσμοί, θα πρέπει όμως να είναι χτισμένοι για τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας στην οποία θα εφαρμοστεί και όχι κακέκτυπες συμβάσεις από άλλους τόπους και άλλους χρόνους. Υπό αυτή τη συνθήκη, αξίζει να παλέψουμε για την πατρίδα, το μικρό μας σπίτι στο «παγκόσμιο χωριό». Άλλωστε, για πολλά χρόνια οι Έλληνες δεν είχαν ούτε κράτος ούτε σύνορα, είχαν όμως πατρίδα. Kι όταν τις αρχαίες κοιτίδες του ιστορικού τους βίου τις διοικούσαν ξένοι κατακτητές, πατρίδα για τους Eλληνες ήταν η γλώσσα τους, οι ναοί τους -ως σώμα λαϊκό- κι η παράδοσή τους.

Αξίζει να παλέψουμε για να διαφυλάξουμε τα πνευματικά μας τιμαλφή: «Βρισκόμαστε σ᾿ ἕνα σταυροδρόμι· δὲν εἴμασταν ποτὲ ἀπομονωμένοι· μείναμε πάντα ἀνοιχτοὶ σ᾿ ὅλα τὰ ρεύματα -Ἀνατολὴ καὶ Δύση- καὶ τ᾿ ἀφομοιώναμε θαυμάσια τὶς ὧρες ποὺ λειτουργούσαμε σὰν εὔρωστος ὀργανισμός», γράφει ο Σεφέρης. Επομένως, αξίζει να παλέψουμε για το Σχολείο, για το Πανεπιστήμιο, για τις Τέχνες, και βέβαια για τη γλώσσα του Ομήρου και του Σολωμού. 

Βαρύτητα στην ποιότητα του ζειν δεν έχει ο πλούτος και τα υλικά αγαθά αλλά η αγάπη, η ευτυχία και η αξιοπρέπεια.