Η έκπτωση ενός συμβόλου

Το ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ για τις εκλογές του 2012 αποκάλυψε μια μεγάλη έκπληξη αφού στην πρώτη θέση ορίστηκε ο Ολυμπιονίκης της Άρσης Βαρών Πύρρος Δήμας. Για όσους θυμούνται, ο Δήμας κατέκτησε συνολικά τρία χρυσά κι ένα χάλκινο ολυμπιακά μετάλλια ενώ συμβάδισε με την προσωρινή ανάπτυξη και επίπλαστη ευμάρεια της Ελλάδας στον μεταψυχροπολεμικό κόσμο, την δεκαετία του 1990, την οποία και συμβόλισε.

Για τους έφηβους της εποχής το “λιοντάρι της Χειμάρας” ήταν πέραν από ένας σπουδαίος αθλητής κι ένα πρότυπο, ένας νικητής βγαλμένος μια Ελλάδα που μέχρι τότε ήταν άσημη και άγνωστη. Οι επιτυχίες στον αθλητισμό ελάχιστες, οι συμμετοχές μας αστείες και αδύναμες, τα ταλέντα είδος εν ανεπαρκεία και οι Ολυμπιακοί Αγώνες είχαν μόνο ιστορική σύνδεση με την χώρα. Αιφνιδιαστικά, ένας ομογενής από την καταπιεσμένη μειονότητα της Αλβανίας αφιέρωσε την άρση της μπάρας στην Ελλάδα, ο εθνικός ύμνος της οποίας είχε δεκαετίες να ακουστεί και προκάλεσε κύμα θαυμασμού και εθνικής ανάτασης.

Στην πορεία το κράτος και ο λαός βρέθηκε δίπλα του, στηρίζοντας τον όσο κανέναν άλλον. Ο Δήμας έγινε ο “Πύρρος”, μπήκε στις καρδιές και στα όνειρα των παιδιών που έψαχναν έναν “ήρωα” που θα αντιπροσωπεύει συλλογικά την εθνική συγκίνηση, χωρίς οπαδικές περιχαρακώσεις και αγκυλώσεις του επάρατου Παπανδρεϊσμού. Αποτυπώθηκε σε αφίσες, σε πρωτοσέλιδα, τιμήθηκε από δεκάδες φορείς, βρήκε “χρυσούς” χορηγούς και εντελώς ανεπαίσθητα έγινε ο άνθρωπος που μας ένωσε. Ήταν πάνω από τις διαφορές μας, ήταν ο λόγος για να συμμετέχουμε και να παρακολουθήσουμε και την επόμενη Ολυμπιάδα.

Οκτώ χρόνια μετά από το πιο συγκινητικό, το πιο μεγαλειώδες και το πιο δύσκολο μετάλλιο της πορείας του στην Αθήνα, το οποίο αν και χάλκινο έλαμπε πιο πολύ απο το χρυσό, ο Πύρρος Δήμας εμφανίζεται στο προσκήνιο απρόσμενα, σχεδόν επιθετικά. Ο νέος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ο υπεύθυνος για την πορεία της οικονομίας το τελευταίο έτος, αυτός που δηλώνει ανεύθυνος επειδή ξεκίνησε τάχα ως Υπουργός Άμυνας, έπαιξε το χαρτί του λαϊκισμού και πρόβαλε τον άλλοτε Ολυμπιονίκη ως υποψήφιο βουλευτή.

Δεν θα σταθώ στα ανύπαρκτα πολιτικά προσόντα του Δήμα, όπως δικαιολογημένα κάνουν άλλοι που καταγγέλουν τα κριτήρια τέτοιων επιλογών. Θα σταθώ όμως στον κόσμο που γκρεμίστηκε από την τόσο απερίσκεπτη και ανόητη κομματική του υποψηφιότητα. Ο Δήμας των εφηβικών μας χρόνων, ο ήρωας που μας εμφύσησε εθνικό όραμα και υπερηφάνεια δεν υπάρχει πια. Ίσως δεν υπήρχε ποτέ αλλά τουλάχιστον δεν μας είχε δώσει την αφορμή για να τον αμφισβητήσουμε. Ζήσαμε την εθνικά παρακμιακή μας καθημερινότητα έχοντας τουλάχιστον ως παρακαταθήκη τα παιδικά συναισθήματα, τα πρότυπα και τις αναμνήσεις που μας επέτρεψαν να ονειρευτούμε ότι έστω και την ύστατη στιγμή μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα. Στην θέση του Superman είχαμε τον εγχώριο ήρωα, που στόλισε έστω και βραχυχρόνια τους τοίχους τους παιδικού δωματίου.

Δυστυχώς, η πτώση του “ήρωα” ισοπέδωσε όλη αυτή την εφηβική μας αφέλεια. Για ποιό λόγο βγαίναμε τα καλοκαίρια στους δρόμους, για ποιό λόγο κορνάραμε σαν τρελλοί, για ποιό λόγο κραδαίναμε τις σημαίες, για ποιό λόγο δακρύσαμε, για ποιό λόγο ελπίσαμε; Για γίνει ο Πύρρος Δήμας ένα ακόμα βουλευτής; Το παρελθόν τρίζει όπως του γέρου κομμουνιστή που του είπαν ότι το Τείχος έπεσε. Όπως το παιδί που μαθαίνει ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης!

Από την άλλη, δεν φταίει μόνο αυτός. Η πρόκληση ξεκίνησε από τον μαέστρο της αλλαζονίας, τον άρχοντα της εγωπάθειας και τον δόκτωρα της κομπορρημοσύνης. Η επιλογή του προέδρου του αμοραλιστικού αυτού κόμματος να εκμεταλλευτεί μικροπολιτικά έναν αθλητή για να αυξήσει τις ισχνές πιθανότητες του να κερδίσει τις εκλογές είναι τουλάχιστον άθλια. Είναι φορέας εξαθλίωσης και μέγας εκμαυλιστής, που στον βωμό της εξουσιαστικής ισχύος δεν διστάζει να τσαλακώσει ακόμη και προσωπικότητες που θα ήταν πιο χρήσιμες αν παρέμεναν μακριά από τις κακοτοπιές της πολιτικής. Αυτό όμως προϋποθέτει αγνό πατριωτισμό και μακρόπνοο εθνικό όραμα που δυστυχώς ο κύριος αυτός έχει αποδείξει ότι δεν διαθέτει.

Όσο για τον αθλητή, μπορώ να συμπληρώσω μόνο ότι με έκανε ντρέπομαι για εκείνον που κατάντησε πολιτικός όπως ντρέπομαι για εμένα που τον θαύμαζα. Η ρήξη με το παρελθόν είναι αγεφύρωτη. Θα προχωρήσουμε χωρίς τους συναισθηματισμούς του παρελθόντος.