Έπαινος δημιουργίας ελληνικής

Η Ελλάδα ως αξιακό γέννημα του πολιτισμού πραγματώνει και συμβολίζει την υπέρβαση των πρωτόγονων ηθών του ανθρώπου θεμελιώνοντας ένα οικουμενικό και συμμετρικό σύστημα αξιών. Σε μια πορεία χιλιάδων ετών, οι ιδέες έγιναν γόνιμη γη όπου λατρεύτηκε η ζωή κι άνθισε ο σπόρος της γνώσης.

Στην Ελλάδα του ιστορικού υλισμού, επί τεσσαράκοντα χρόνους σφυροκοπούμε το σύστημα αξιών που έπλασε η παράδοση. Με όλες τις ατέλειες του, με όλη την σκληράδα του είχε αρχές και πρόβαλλε την αρετή. Προηγουμένως, ο Έλληνας, έφευγε με ένα δισάκι στην πλάτη για τα ξένα, και γυρνούσε θριαμβευτής, νικηφόρος, αναγνωρισμένος. Έπειτα, η “επιτυχία” βασίστηκε στην νωθρότητα, στον αυτοματοποιημένο πλούτο της κολλεγιάς, στις ανέσεις της αρπαχτής και της διαίρεσης. Επί σαράντα χρόνια μάζευε σκουπίδια το σύστημα, μόλυνε σχεδόν κάθε υγιές κύτταρο κι έφτασε την κοινωνία στο χείλος του γκρεμού. Κι όμως, αυτός ο Ελληνισμός του παρελθόντος έχει κι άλλα αποθέματα, οι αξίες του ζουν και τώρα ρίχνουν στην μάχη της εφεδρείες.

Στον ποταμό της ιστορίας έλαχε σε μας ο κλήρος να γράψουμε τη νέα σελίδα. Διαλέξτε τη μελάνη, κι ελάτε να αποτυπώσουμε το στίγμα μας με λογισμό και μ’ όνειρο, με μάτια δεκατέσσερα και με σχόλη γιατί η βιασύνη θα χύσει την μελάνη και θα μαυρίσει και τούτη η σελίδα. Μην αφήσετε το γράψιμο σε χέρια λερωμένα, θα τη λερώσουν την σελίδα. Πάρτε τη ζωή στα χέρια. Ήγγικεν η ώρα για την ελευθερία των Ελλήνων!

Σηκωθείτε και πάλι στα δυο πόδια, νιώστε την ουσία των ονείρων στο αίμα σας και κοιτάξτε ψηλά στον ουρανό. Ξαναχτίστε τα τείχη, και σταθείτε στις πολεμίστρες, οπλιστείτε μα δόρατα και τόξα, κι ακονίστε τις λόγχες σας, βάλτε απ’ το καλό κρασί και μεθύστε από το άρωμα του, αγναντέψτε μακριά, στα σημεία του ορίζοντα και δείτε τα βουνά, τις θάλασσες, τους κάμπους και τα δάση, δείτε τον ήλιο κατάματα κι ανάψτε φωτιές, κάψτε τα σάπια, τα φθαρμένα υλικά, κι αφήστε από τις στάχτες των νεκρών οραμάτων να γεννηθεί το καινούριο, το μεγάλο και το αληθινό.

Μη γελιέστε, τα τείχη δεν είναι από πέτρες, τα δόρατα δεν είναι από χάλυβα, το κρασί δεν είναι από σταφύλι. Δεν φαίνονται ούτε αγγίζονται, είναι όλα μαζί η μαγιά της λευτεριάς, είναι οι ιδέες μας, η πίστη στην αρετή του ανθρώπου, η φιλοσοφία και το πνεύμα μας. Εϊναι η ειδοποιός διαφορά της ελευθερίας και της ελευθεριότητας, της ουσίας από τους τύπους. Χωρίς αυτά δεν κτίζεται τίποτα, κι όταν πεθαίνουν -λόγω της ιδιωτείας, της ματαιοδοξίας και της διολίσθησης, ακόμη και τα πιο γερά κάστρα γκρεμίζονται.

Δεν έχουμε πια τίποτα να φοβηθούμε. Ο βρεγμένος την βροχή δεν τη φοβάται. Η αγάπη για την πατρίδα είναι ιερή κι αδιαπραγμάτευτη. Τήνελλα, ευπατρίδες!